ΕΡ: Νίκο ποια ήταν η πρώτη σου «επαφή» με το μπάσκετ, πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι;
Ν.Κ: Το πρώτο μου «ερέθισμα» το πήρα το 1987 όταν πήρε η Εθνική το Πανευρωπαϊκό, όπως και πολλά άλλα «πιτσιρίκια» εκείνη την εποχή. Τότε έβγαλε και το πρώτο μου δελτίο, το 1988 στην Γ.Ε.Φ. Ξεκίνησα να παίζω στα παιδικά τμήματα, τα εφηβικά και να θυμάμαι καλά στην πρώτη λυκείου έπαιξα πρώτη φορά στην ανδρική ομάδα και μάλιστα σε κρίσιμο παιχνίδι μέσα στην Πτολεμαϊδα, είχα παίξει βασικός πετυχαίνοντας και 25 πόντους. Μου έχει μείνει έντονα στην μνήμη αυτό το παιχνίδι, γιατί ήμουν μόλις 16 χρονών σε μια εντυπωσιακή ατμόσφαιρα με 1000 άτομα στο γήπεδο, καπνογόνα, το μπάσκετ τότε ήταν πολύ αγαπημένο άθλημα .
ΕΡ: Έχεις αγωνιστεί και στην Εθνική…
Ν.Κ: Άρχισα σιγά-σιγά να αναδεικνύομαι και με είχαν καλέσει στα κλιμάκια περιφέρειας, σε κάτι προεπιλογές που γινόντουσαν, 18 χρονών τότε. Μ ε είχαν επιλέξει μαζί με άλλα 30 παιδιά και είχαμε πάει θυμάμαι τότε στην Ρόδο για κάτι τουρνουά και όταν γύρισε με κάλεσαν στην Εθνική, 15 παιδιά συνολικά. Γινόταν τότε ένα τουρνουά στην Γαλλία και μας είχαν φωνάξει στην Αθήνα για 15 μέρες να κάνουμε προπονήσεις με τον κ.Προεστό και τον Ορέστη Αγγελίδη. Στην Εθνική εκείνη ήταν πολλά γνωστά ονόματα, Χατζηβρέτας, Ντικούδης, Κόμματος, Παντελίδης. Εκεί με έκοψαν, όπως μου είπαν κυρίως λόγω του ύψους και να φανταστείς από τους 15 οι 14 παίξανε Α1! Από εκεί και πέρα άρχισα και εγώ να βλέπω και το μπάσκετ λίγο διαφορετικά, υπήρχε και η πίεση από τους γονείς μου, οι οποίοι αν με «σπρώχνανε» εκείνη την εποχή θα είχα παίξει τουλάχιστον Α2.
ΕΡ: Στην συνέχεια τι έκανες, που πήγες;
Ν.Κ: Γύρισα και πήγα να δοκιμαστώ σε μια ομάδα την Θεσσαλονίκης, στον Νέστορα που ήταν στην Α2. Μου είπαν να πάω πληρώνοντας μου τα έξοδα, με σκοπό να παίξω στο εφηβικό και κάποιες αποστολές στο ανδρικό, αλλά τελικά δεν πήγα. Εκείνοι το καλοκαίρι έσπασα και το χέρι μου, έμεινα έξι μήνες εκτός και έμεινα τελικά στην Φλώρινα παίζοντας ένα εξάμηνο στην Γ.Ε.Φ. Το 1995 πήγα στα Γρεβενά, στον Πρωτέα, ήταν ένας; Πρόεδρος που με αγαπούσε, μου βρήκε σπίτι και μου πλήρωνε κάποια έξοδα. Έπαιξα Α’ τοπικό εκείνη την χρονιά με την Κοζάνη να ανεβαίνει στην Γ’ και μετά πήγα εκεί. Το 1997 ανέβηκε ο Πρωτέας στην Γ’ Εθνική και ξαναγύρισα μέχρι το 1998 που πήγα φαντάρος. Από το 1999 που απολύθηκα ήρθα Φλώρινα και από τότε αγωνίζομαι εδώ.
ΕΡ: Σε ποια ομάδα έπαιξες όταν επέστρεψες, στον Αριστοτέλη;
Ν.Κ: Ναι, από τότε αγωνίζομαι στον Αριστοτέλη με τις δύο χρονιές που ανεβήκαμε στην Γ’ Εθνική, από το 2000 μέχρι το 2006 όπου σταμάτησα για δύο χρόνια και φέτος επέστρεψα για να βοηθήσω, πιο πολύ τον Τέλη (Μαυρουδίου). Κατά 99% κατέβηκα γι’ αυτόν τον λόγο, για την αλλαγή που έγινε το καλοκαίρι και να βοηθήσω τον Τέλη, όχι ότι μπορώ να προσφέρω πολλά στην ομάδα.
ΕΡ: Δεν μπορείς να προσφέρεις αλλά μέσα στο Βελβεντό πέτυχες 32 πόντους. Αλήθεια ποιο είναι το ατομικό σου ρεκόρ σε πόντους;
Ν.Κ: Σε παιδικό είχα πετύχει 62 πόντους σε ένα παιχνίδι. Είχα παίξει τρία ματς συνεχόμενα την ημέρα! Παιδικό το πρωί, εφηβικό το μεσημέρι και ανδρικό το βράδυ!
ΕΡ: Από το 2000 που ήρθες στον Αριστοτέλη πως βρήκες τα πράγματα στην Φλώρινα;
Ν.Κ: Τα προηγούμενα χρόνια υπήρχαν οι προϋποθέσεις για να γίνει μια καλή ομάδα στην Φλώρινα, ώστε να ανέβει «μπασκετικά» η πόλη. Η Καβάλα να φανταστείς, μέχρι πριν από τρία χρόνια έπαιζε τοπικό και τώρα είναι στην Α1 και με πολύ καλή παρουσία. Υπήρχαν και εδώ προϋποθέσεις, υπήρχαν οι παίχτες, αλλά δεν υπήρχε διοίκηση. Τώρα που υπάρχει διοίκηση, δεν υπάρχουν οι παίχτες για να την πάνε παραπάνω την ομάδα, εκεί είναι το πρόβλημα αυτή την στιγμή. Είναι πολύ καλή η προσπάθεια που γίνεται τώρα και από τον πρόεδρο αλλά και από τον Τέλη. Αλλά όπως είπα δεν υπάρχουν οι παίχτες
ΕΡ: Ποια πιστεύεις ήταν η καλύτερη χρονιά για τον Αριστοτέλη;
Ν.Κ: Κατά την προσωπική μου άποψη την καλύτερη ομάδα την είχαμε την δεύτερη χρονιά που ανεβήκαμε Γ’ Εθνική το 2004. Η ομάδα ήταν πλήρης, από πλέυ μέκερ, από γκαρντ, από ψηλούς, γινόταν και πολύ σοβαρή δουλειά από τον Κοϊδη τότε. Ξεκινήσαμε στην Γ’ ΕΘΝική με τον Μπατμά, είχαμε πολύ κόσμο στο γήπεδο αλλά μετά από κάποια ανεπιτυχή αποτελέσματα ο κόσμος να απομακρύνεται, εμείς «χαλαστήκαμε» κάπως, δημιουργήθηκε και το πρόβλημα με τον προπονητή που έφυγε, διαλύθηκαν όλα και τότε είναι που είχα έρθει και εγώ προσωπικά σε κόντρα με την διοίκηση. Μας παραμέλησαν εντελώς, είχαμε πάει στην Λάρισα αποστολή με χιόνι και δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε. Αντί να πληρώσουν ένα ξενοδοχείο να μείνουμε μας είπαν ξεκινήστε να γυρίσετε! Τότε ήταν μεγάλη ευκαιρία και να «τραβήξουμε» πολύ κόσμο στο γήπεδο, σε εκείνα τα ματς στην Γ’ Εθνική δεν χωρούσε ο κόσμος να μπει στο γήπεδο. Στο τελευταίο ματς με το Άργος μπορεί να είχαμε και 1000 άτομα, καθόντουσαν γύρω – γύρω μέχρι και στο κυλικείο, δεν μπορούσαν να μπούνε μέσα. Ήταν πολύ ωραίες στιγμές, κρίμα που δεν είχαμε μια καλή διοίκηση να μας στηρίξει.
ΕΡ: Αυτό νομίζω είναι και το καλύτερο για τον αθλητή, να αγωνίζεται μπροστά σε πολύ ωραία ατμόσφαιρα. Θυμάσαι άλλες τέτοιες περιπτώσεις;
Ν.Κ: Έχω παίξει πολλά τέτοια ματς κρίσιμα με πολύ κόσμο. Την τελευταία χρονιά στα Γρεβενά που πέσαμε, είχα παίξει μέσα στην Αριδαία με 2000 κόσμο! Αυτό που μου έχει μείνει, είναι ένας αγώνας επίδειξης στο Σ.Ε.Φ με την Εθνική Παίδων, σε τελικό κυπέλλου Ολυμπιακός – Ηρακλής το 1995, παίξαμε αγώνα επίδειξης πριν τον τελικό μπροστά σε 10.000 κόσμο!
ΕΡ: Ποιος είναι ο στόχος φέτος για την ομάδα;
Ν.Κ: Σκοπός είναι να μπούμε στην τετράδα και απ’ ότι ακούω του χρόνου θα γίνει ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια από την διοίκηση για να διεκδικήσει η ομάδα πάλι την άνοδο. Αλλά εγώ του χρόνου λογικά δεν θα είμαι, θα σταματήσω.
ΕΡ: Αυτό είναι είδηση; Θα σταματήσεις το μπάσκετ;
Ν.Κ: Κατά πάσα πιθανότητα ναι, έχω και το πρόβλημα τραυματισμού. Εκτός αν μου περάσει εντελώς το πρόβλημα που έχω στο πόδι, τότε μπορεί να το σκεφτώ, πάντα για τον Τέλη αλλά και για μένα. Όπως και να το κάνουμε το μπάσκετ είναι «τρέλα», ξεφεύγεις από την καθημερινότητα, ηρεμείς, καθαρίζει το μυαλό σου… Εγώ το καλοκαίρι ξεκίνησα με πολύ όρεξη, είχα χάσει και αρκετά κιλά ,κάναμε πολύ καλή προετοιμασία και σε τακτική και σε φυσική κατάσταση. Ξαφνικά κάποια μέρα άρχισε να με ενοχλεί το πόδι, σε ένα φιλικό στην Πτολεμαϊδα έγινε το κακό. Κάναμε εξετάσεις, μαγνητικές, φυσιοθεραπείες αλλά τίποτα. Θέλω να ευχαριστήσω πολύ τα παιδιά της διοίκησης γιατί με βοήθησαν και με στήριξαν πολύ, όπως και όλα τα παιδιά, μου κάλυψαν όλα τα έξοδα.
ΕΡ: Τι είναι αυτό που χρειάζεται η ομάδα για να πάει στην Γ’ Εθνική αλλά και να καθιερωθεί εκεί;
Ν.Κ: Χρειάζεται απ’ όλους προσπάθεια και από την διοίκηση και από τον προπονητή και από τους παίχτες. Η διοίκηση να φέρει κάποιους παίχτες που χρειάζεται οπωσδήποτε η ομάδα πέρα από τους Φλωρινιώτες, για να ξεφύγει από το τοπικό χρειάζεται και «ξένους» όπως είχαμε κάποιους πολύ καλούς παίχτες οι οποίοι ήταν φοιτητές. Από τον προπονητή χρειάζεται σωστή φιλοσοφία και καλή δουλειά, που εν μέρει γίνεται, αλλά φέτος με τον Τέλη ενώ έχει τις γνώσεις οι περισσότεροι ίσως τον βλέπουμε σαν «φίλο»,, κάνουμε και τον «χαβαλέ» μας στις προπονήσεις και έτσι στους αγώνες δεν μπορεί να μας επηρεάσει και να μας «μεταδώσει» αυτά που ξέρει. Εμείς φταίμε γι’ αυτό. Πρέπει και ο ίδιος να το «δει» λίγο διαφορετικά το όλο θέμα, αν υπήρχαν ξένοι παράδειγμα θα του δείχναν μεγαλύτερο «σεβασμό». Πάντως είναι γεγονός πως ξεκίνησε μια καλή προσπάθεια φέτος αλλά πάλι κάτι φταίει όπως προανέφερα, οι παίχτες κάπως να «τσιγκλάνε» γιατί αυτό, γιατί εκείνο, ενώ είμαστε όλοι μεγάλης ηλικίας, δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που θέλεις να πάρει μεταγραφή. Αντί να δώσει ο καθένας τον καλύτερο του εαυτό, δημιουργούνται προβλήματα. Να φανταστείς πέρσι κινδυνέψαμε να πέσουμε στο Β’ τοπικό!
ΕΡ: Ο κόσμος στηρίζει την ομάδα, είστε ευχαριστημένοι;
Ν.Κ: Δεν θα το έλεγα, όχι. Δεν είναι δυνατόν να παίζεις και να έχεις στο γήπεδο 20 άτομα. Στα Γρεβενά όταν έπαιζα Γ’ Εθνική, ανέβαινε ο κόσμος με πορεία από την πλατεία ομαδικά, δεν χωρούσε να μπει στο γήπεδο… Αν δεν πάει καλά η ομάδα δεν θα έρθει και ο κόσμος και τι να έρθει να κάνει τώρα, μπάσκετ είναι αυτό που παίζουμε; Το μπάσκετ είναι ομαδικό, εμείς στηριζόμαστε σε παίχτες πόσους πόντους θα βάλει ο καθένας, αντί να βλέπουμε ποιος θα δώσει τις περισσότερες ασίστ.
ΕΡ: Υπάρχουν υποδομές στο μπάσκετ; Παιδιά τα οποία ασχολούνται;
Ν.Κ: Τώρα έθιξες το θέμα που με «πονάει». Όλοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, οι ακαδημίες να φανταστείς έχουν συνολικά 40-50 παιδιά. Να φανταστείς η τελευταία «φουρνιά» παιχτών που βγήκαν ήμασταν εμείς, δεν έχει βγει κανένα νέο ταλέντο, πέρα από τον Τούζο, αλλά και αυτός θέλει πάρα πολύ δουλειά. Δυστυχώς στην πόλη μας αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Φταίει και το ότι δεν έχουν δει τα παιδιά κάποιον Φλωρινιώτη να έχει παίξει σε υψηλό επίπεδο, μόνο ο Γυμνόπουλος που έχει παίξει και Α2, πάλι από την δικιά μας «φουρνιά».
ΕΡ: Τι είναι αυτό που έχεις αποκομίσει όλα αυτά τα χρόνια, αυτό που σου έχει μείνει στην μνήμη;
Ν.Κ: Υπάρχουν καλές και κακές στιγμές, αλλά το να παίζεις μπάσκετ είναι μεγάλη ευχαρίστηση. Είναι πολύ ωραίο το συναίσθημα του να είσαι γενικά αθλητής, να παίζεις και να σε χειρακροτάν και να σε αποθεώνουν από την κερκίδα, δεν υπάρχει ομορφότερο πράγμα.
ΕΡ: Ποιο είναι το όνειρο σου για το μπάσκετ της Φλώρινας;
Ν.Κ: Εγώ αυτό που θέλω είναι να δω πολλά πιτσιρίκια στο γήπεδο να ασχολούνται με το μπάσκετ. Σκεφτόμουν τα επόμενα χρόνια να κάνω ακαδημίες δικές μου, χωρίς να έχω κάποια πτυχία, σε συνεργασία με κάποιον άλλον π.χ. τον Τέλη μπορούσε να γίνει. Το όνειρο μου είναι αυτό.
