Μια παροιμία λέει: «Από Θεού…αρχίζουμε»… Συμφωνώ πέρα για πέρα. Τώρα θα μου πείτε, που κολλάει αυτό στην κουβέντα μας… Απλά φίλοι μου, στο δικό μου σλόγκαν δηλαδή: «Μια ζωή πρώτιστα, είναι πάνω απ’ όλα»!...Ίσως μερικοί μπορεί να σκέφτηκαν: «Μάλλον μέθυσε ο Τσουκνίδας». Όχι αγαπητοί μου. Από πού να αρχίσω και ποιόν πρέπει να…κατσαδιάσω (με λόγια κατηγόρου…).

Μπαίνω στο ψητό… Μιλάω για την υπόθεση «γιατρός αγώνα» (ποδοσφαίρου και όχι μόνο). Δυστυχώς, κάθε αγωνιστική, σε πολλούς αγώνες στην περιοχή μας, δεν υπάρχει «γιατρός αγώνα»!!! Ή μάλλον, τις περισσότερες φορές  υπάρχει «μαϊμού» γιατρός αγώνα δηλαδή όχι αυτός που πρέπει!!! Φαίνεται αυτοί που είναι υπεύθυνοι γι’ αυτό, τη ζωή των αθλητών (παιχτών) την…κοστολογούν ελάχιστα! Το ύψιστο αγαθό του Θεού, τη ζωή, την βλέπουν…τριτεύουσα υπόθεση. Εμείς καρντάσια, το έχουμε πει (πολλές φορές) αλλά φευ, μια από τα ίδια. «Αδιαφορία και στο...δε βαριέσαι, αγώνας είναι θα περάσει». Ψάχνεις (ρωτάς) για αρμόδιο και υπεύθυνο (φορέα) και σε παίζουν…μπαλάκι! Φαίνεται αυτοί οι…εξυπνάκηδες δεν έχουν καταλάβει σε τι…λούμπα θα πέσουν, εφόσον γίνει το κακό και εμείς ευχόμαστε να μην έρθει αυτό…Μερικά σωματεία πληρώνουν για να έχουν γιατρό αγώνα, αρκετά όμως την  περνάνε στο ντούκου…Άραγε, δεν υπάρχουν κανονισμοί παιδιά γι’ αυτό το θέμα; Ποιος εποπτεύει και ποιος ελέγχει; Η μη εφαρμογή των κανονισμών (γι’ αυτό το σοβαρότατο θέμα) άραγε μόνο διοικητικά τιμωρείται και όχι…ποινικά; Και δεν είναι μόνο το ότι ίσως και εισαγγελέας παρεμβαίνει, αλλά φταίνε και οι παράγοντες που δεν καταγγέλλουν το γεγονός. Όχι μόνο μουρμούρες στα καφενεία. Πρέπει οι ίδιοι οι παράγοντες να βγουν μπροστά! Γιατί αν το πρόσφατο επεισόδιο (σε αγώνα) είχε άσχημη κατάληξη (και ας είναι καλά ο Διαιτητής επόπτης-νοσοκόμος, που έκανε τον γιατρό, όταν χρειάστηκε και μπράβο του) θα βλέπανε όλοι οι εμπλεκόμενοι που θα ήταν τώρα! Ενώ τελειώνει το πρωτάθλημα, υπάρχει μια χαλάρωση (σε πολλούς). Προσέξτε αγαπητοί μου, γιατί «η πρόληψη» είναι καλλίτερη από την… «γιατρειά»…

Τριγυρίζοντας στα διάφορα γήπεδα, βλέπω παίχτες (που ενώ η ομάδα τους παίζει) να είναι στην…κερκίδα. Όταν τους ρωτάω: «Γιατί έξω»; Αυτοί, μου λένε: «ουκ ολίγα»…γαλλικά, για τους διαιτητές! Ότι αδικήθηκαν, κακώς οι κάρτες κ.τ.λ. Βέβαια, αρκετοί απ’ αυτούς δεν είναι ό,τι καλλίτερο, από άποψη συμπεριφοράς μέσα στο γήπεδο. Εκείνο όμως που επικρατεί (και πλανάται στα άλλα στέκια) είναι μια πίκρα και αγανάκτηση (δηλαδή τάχα παίχτες τιμωρούνται άδικα…). Αυτό περνάει προς τα έξω. Εγώ με τα περισσότερα, δεν συμφωνώ. Φτηνές δικαιολογίες για να κρύψουν τα λάθη τους! Πρέπει όμως, αδέρφια, να τα καταγράψω. Και πρέπει να το πω, Μάκη μου, ότι το κάνω για το καλό της διαιτησίας, γιατί απ’ ότι καταλαβαίνω δεν σου τα λένε όλα και δεν σε ενημερώνουν σωστά (αυτοί που στέλνεις στα γήπεδα). Δεν χρειάζεται να αναφερθώ…ονομαστικά, καθόσον γνωρίζεις και εσύ για μερικούς πως σας χαλάνε την…πιάτσα. Το ξαναλέω: «Από τώρα αρκετοί αγώνες γίνονται δύσκολοι» και φυσικά μιλάω για «συγκομιδή» βαθμών. Τα…ρετιρέ, δεν έχουν πρόβλημα, οι φουρτούνες και τα μποφόρ υπάρχουν στα…υπόγεια (των πρωταθλημάτων). Γι’ αυτό, οι κατάλληλες τριάδες ας πηγαίνουν στα…κατάλληλα και δύσκολα παιχνίδια…

Πολλά ηλεκτρονικά μηνύματα (και επιστολές) δέχεται η στήλη μας, με διάφορα θέματα (αυτό δείχνει πόση ανταπόκριση έχουν τα όσα γράφουμε). Σ’ όλα αυτά δύσκολα να απαντήσω ή να τα σχολιάσω (έλλειψη χώρου, αλλά και στοιχείων και πληροφόρησης αντικειμενικής). Πάντως σας ευχαριστώ όλους σας, για τις παρατηρήσεις και τις απόψεις σας. Ο καθένας μας, βλέπει τα πράγματα από τη δική του σκοπιά. Σημασία έχει ότι δεν διαφωνούμε ριζικά αλλά προσεγγίζουμε τα θέματα από διαφορετική πλευρά. Θα σταθώ λίγο σε επιστολή φίλου μου, που μου περιγράφει διάφορα (για την ομάδα του), όπου φαίνεται ότι έχει απόλυτα δίκιο! Μιλάει για αχαριστία και αδιαφορία των παραγόντων (και των συμπαιχτών του). Καταλήγει συγκλονιστικά: «Δεν πειράζει όμως, εγώ δεν κοιτάω πίσω»!!! Σωστός, φίλε μου. Να κοιτάξεις το μέλλον σου και να συνεχίσεις. Εμείς εδώ είμαστε. Πλην όμως κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν αργότερα (από εσένα και μας) για ευνόητους λόγους. Ειλικρινά, έχω πέσει από τα σύννεφα, για όσα μου γράφεις και  να ξέρεις ότι δεν θα περάσουν αυτά στο…ντούκου! Αλλά, είπαμε, καρντάσι: «Ίμα βρέμε»…

«Η Τσουκνίδα»