Χρόνια τώρα το μεγαλύτερο θέμα συζήτησης των απανταχού Ελλήνων ποδοσφαιρόφιλων είναι η διαιτησία. «Δεν έδωσε καθαρό πέναλτι», «Αφησε 10 οφ σάιντ», «Δεν έδωσε κόκκινη κάρτα» και άλλες εκφράσεις αποτελούν μέρος της καθημερινής συζήτησης όλων. Πρόκειται για μύθο στον οποίο ενδώσαμε όλοι μας! Και ξέρω πολύ καλά τι λέω... παραμύθι! Η Ελληνική διαιτησία έχει φορτωθεί τις αμαρτίες όλων και το χειρότερο είναι ότι ασελγούμε όλοι πάνω της χωρίς σκέψη.

Κατ αρχήν ας συμφωνήσουμε σε ένα πράγμα: «Το επίπεδο των Ελλήνων διαιτητών είναι χαμηλότερο του αποδεκτού». Υπάρχει κανείς που να λέει ότι έχουμε τη χαρά να απολαμβάνουμε διαιτησία επιπέδου «Κολίνα» στα Ελληνικά γήπεδα; Αντιθέτως οι Έλληνες διαιτητές δείχνουν ανίσχυροι να σηκώσουν το βάρος που τους αναλογεί, όχι μόνο γιατί πιθανόν κάποιος παράγοντας να τους έταξε ανταλλάγματα ή γιατί συνδέονται φιλικά με κάποιο σωματείο αλλά κυρίως γιατί πολύ απλά οι κύριοι αυτοί δεν είναι καταρτισμένοι.

Αφού συμφωνήσαμε σε αυτό ας δούμε λίγο πώς αντιδρούν οι υπόλοιποι παράγοντες του ποδοσφαίρου στα παραπάνω.

Οι ομάδες, που ενδιαφέρονται άμεσα όσο κανένας άλλος, βολεύονται αφού σε κάθε στραβό αποτέλεσμα έχουνε εξιλαστήριο θύμα το διαιτητή.

Οι παίκτες ακόμα και για τα προφανή διαμαρτύρονται στο διαιτητή, αποποιούμενοι τις δικές τους ευθύνες (το ίδιο και σε μεγαλύτερο βαθμό κάνουν και οι προπονητές).

Όλοι οι εμπλεκόμενοι συμπεριλαμβανομένων και των ΜΜΕ δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε για τα αυτονόητα. Το μόνο που δεν αμφισβητήθηκε ακόμα είναι η σέντρα του αγώνα!

Αποτέλεσμα;

Η οργή.

Εκ των υστέρων ευχολόγια: «Πρέπει να αλλάξει η Ελληνική διαιτησία», «Να διαγραφεί ο δείνα», «Να παραιτηθεί ο τάδε», να…,να.. Άντε και έφυγε ο πρόεδρος της ΕΔ, τι έγινε; Θα αλλάξει κάτι; Προφανώς και όχι, αν δεν αλλάξει η λειτουργία του συστήματος, με ευθύνη της ΕΠΟ (άρθρο 1 του Καν. Διαιτησίας) και εκχωρούμενη για τα δικά μας στην ΕΠΣΦ.

Ας αποφασίσει λοιπόν η ΕΠΣΦ να αναλάβει τις ευθύνες της και να σταθεί δίπλα στους διαιτητές, να τους επιμορφώσει, και βέβαια να τους στηρίξει όταν αυτό κριθεί απαραίτητο.

Μα τι λέω; Ξαφνικά ανακαλύψαμε τον τροχό; Δεν υπήρξαν αυτοί οι προβληματισμοί και στο παρελθόν;

Η μεγαλύτερη απορία μου είναι, αφού όλοι έχουν παράπονα από τους διαιτητές, αφού το μείζον πρόβλημα του ποδοσφαίρου είναι η διαιτησία και αφού οι πρόεδροι των ομάδων -δικαίως- θέλουν να υπερασπιστούν τις ομάδες τους, γιατί δεν κάνουν κάτι εντυπωσιακό και ουσιαστικό; Πχ να διακόψουν το πρωτάθλημα να «κλείσουν το μαγαζί» μέχρι να λύσουν το πρόβλημα.

Κάπου εδώ όμως αρχίζει και ξεκαθαρίζει το πράγμα.

Κατά την ταπεινή μου άποψη υπεύθυνος για την χείριστη κατάσταση των διαιτητών στο νομό τελικά είναι η ΕΠΣΦ η οποία με περίσσια αδιαφορία (μήπως επιμέλεια;) υποβαθμίζει το επίπεδο των σωματείων στο νομό, έχοντας ως κύριο εργαλείο της την διαιτησία.

Αναρωτιέμαι:

Δεν βλέπουν την ανυπαρξία Φλωρινιωτών διαιτητών από τις εθνικές κατηγορίες;

Δεν αφουγκράζονται τα παράπονα των ομάδων που αδικούνται (με επιμέλεια και κυκλικά να ομολογήσω) και που εξελίσσονται πολλές φορές σε θεωρίες συνωμοσίας;

Δεν γνωρίζουν τις διαστάσεις που μπορεί να πάρει ένα συσσωρευμένο παράπονο; Βία κύριοι, με το πρόσχημα (ίσως και όχι άδικα) της αυτοδικίας, εκεί οδηγούμαστε και μόνο αρνητικά αποτελέσματα θα έχει για ΟΛΟΥΣ.

Δεν βλέπουν την έλλειψη πειθαρχικού ελέγχου στους διαιτητές; Ας υπενθυμίσω ότι η ατιμωρησία οδηγεί σε ασυδοσία και αλαζονεία με αποτέλεσμα την εικόνα που βλέπουμε όλοι μας κάθε εβδομάδα, της μιζέριας και της απαξίωσης του αθλήματος. Εδώ θα παρεμβάλω δήλωση του πρώην υφυπουργού αθλητισμού κ. Ορφανού που είπε ότι «υπάρχει ένα κλειστό σύστημα εξουσίας στη διαιτησία» προσθέτοντας ότι «η ανεξαρτησία της διαιτησίας θα διασφαλιζόταν σε μεγάλο βαθμό με το μοντέλο του διπλού ελέγχου», δηλαδή « άλλος επιλέγει τον διαιτητή και άλλος τον ελέγχει » με την οποία θα συμφωνήσω. Ανεξάρτητη διαιτησία και αδέκαστη αθλητική δικαιοσύνη σημαίνει αξιοπιστία στο ποδόσφαιρο.

Δεν βλέπουν την ηλικία των διαιτητών μας;

Δεν αναρωτιούνται γιατί δεν προστρέχουν νέοι επίδοξοι διαιτητές σε ένα χώρο που φυσικά και έχει πολύ καλές απολαβές;

Δεν βλέπουν τη φυσική κατάσταση των διαιτητών;

Δεν καταλαβαίνουν ότι η απαξίωση των διαιτητών οδηγεί στην απαξίωση του αθλήματος γενικότερα; Ότι η αδικία διώχνει το νεαρό, με ευγενικά όνειρα, ποδοσφαιριστή σε άλλους δρόμους, πέραν του αθλητισμού;

Δεν αντιλαμβάνεστε το βάρος της ευθύνης σας;

Δυστυχώς δεν σας καίγεται καρφί για τα έκτροπα της διαιτησίας διότι έτσι βολεύεστε όλοι:

Οι διαιτητοπατέρες διότι με το αναξιοκρατικό και διαβρωμένο σύστημα ανάδειξης των διαιτητών διατηρούνται στο προσκήνιο, κύριοι μας θεωρείται αφελείς όταν μας ζητάτε να σας αναγορεύσουμε ως προστάτες –εθελοντές του αθλήματος επειδή δήθεν δεν υπάρχουν άλλοι ενδιαφερόμενοι πιο νέοι να στελεχώσουν την ένωση (και έτσι να είναι αναρωτηθείτε το γιατί και λύστε το πρόβλημα).

Οι νέοι διαιτητές γρήγορα αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα και καραδοκούν για μια θέση στις λίστες των επαγγελματικών κατηγοριών, στην πλειονότητά τους γίνονται «τέκνα» νεποτισμού και «προϊόντα» παραγοντικής (όχι οικονομικής) συνδιαλλαγής και έτοιμοι να ευχαριστήσουν με τα σφυρίγματά τους τον «πατέρα» που τους ανέδειξε.

Το σύστημα για την επιλογή και εξέλιξη των διαιτητών κάποτε χρησιμοποιούνταν για να κερδίζονται οι εκλογές στην ομοσπονδία διαιτητών. Τώρα πλέον χρησιμοποιείται για να εκλέγονται και στην πορεία να ελέγχονται παράγοντες της ΕΠΟ.

Το πώς θα αλλάξει η διαιτησία είναι πρόβλημα όλων, της ΚΕΔ ,της ΕΠΟ, της ΕΔ Φλώρινας , της ΕΠΣΦ αλλά και των παραγόντων των ερασιτεχνικών ομάδων :

Κύριοι όλους μας διακατέχει η αγάπη για το άθλημα και τις ομάδες μας και ενεργούμε (θέλω να πιστεύω) εθελοντικά (είμαστε οι μόνοι από όλους τους εμπλεκόμενους), μην αφήσετε την αγάπη για τη δική σας ομάδα να αδικήσει τον αγώνα άλλων παιδιών, άλλων σωματείων. Είναι αφέλεια να πιστεύει κάποιος ότι ο αυτόκλητος υπερασπιστής των συμφερόντων σας, διαιτητής του αγώνα σας σήμερα δεν θα σας αδικήσει την επόμενη αγωνιστική επειδή έτσι θεώρησε σωστό ή έτσι διατάχθηκε.

Ας σταθούμε αλληλέγγυοι ο ένας στον άλλον, ο στόχος μας είναι ο ίδιος: η ανάπτυξη του αθλητικού ιδεώδους μέσα από το ποδόσφαιρο.

Συνοψίζοντας, εκ των πραγμάτων εξαναγκαζόμαστε να καλέσουμε τα θεσμικά όργανα της διαιτησίας και τους διαιτητές που θα οριστούν να ανταποκριθούν στην αποστολή τους, να αναλογιστούν τις τεράστιες ευθύνες τους και να απονείμουν στις αγωνιζόμενες ομάδες, δικαιοσύνη και ισότητα. Ο έμπρακτος σεβασμός της ομάδας μας προς τη διαιτησία και τους διαιτητές δεν μπορεί και δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως αδυναμία και ανοχή σε κάθε προκλητική σε βάρος μας αδικία και μεροληψία.

Παρακάτω κλείνοντας θα σας παραθέσω ορισμένα τμήματα μιας αυτοκριτικής συνέντευξης που έδωσε ο πρώην διαιτητής Ποντίκης (τον γνωρίζετε κυρίως από τον αγώνα ΑΕΚ-ΟΣΦΠ που διεκόπη για το κύπελλο το 2001) για να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του και να σημειώσω ότι τα παραπάνω αντηχούν σε δικές μου σκέψεις και όχι απαραίτητα στου συλλόγου που τυγχάνει να διοικώ.

-«Ομως, σε αυτές τις περιπτώσεις, η οδηγία δεν μπορεί να ήταν μόνο "δώσε μια κίτρινη κάρτα»

- «Οχι... Μπορεί να ήταν "βοήθα τους λίγο να κερδίσουν αν μπορείς", "δώσ' τους κάνα φαουλάκι", "βάλ' τους μέσα στη μεγάλη περιοχή».

-«Όταν έκανα μια κακή διαιτησία ένιωθα ότι έκλεβα το ψωμί των ποδοσφαιριστών που έπαιζαν μπάλα. Ένα λάθος δικό μου σφύριγμα μπορεί να σήμαινε κάτι για τις οικογένειες κάποιων ανθρώπων».

Φωκάς Θεόδωρος
Πρόεδρος ΔΣ
ΕΜΑΣ « Η ΘΥΕΛΛΑ» Φιλώτα